Op een windvlaag van 100 km. per uur stuiterde ik Glasglow Airport binnen.
De "Understatement "van de vrouw naast me in het vliegtuig:
Beter niet naar buiten kijken..
Vanaf toen ging het goed.
Neil stond te wachten ,en het hotel was meer dan comfortabel.
De cursus voor pensionering, saai maar nodig.
En ook een eye opener.
Mensen die na jarenlange trouwe dienst zonder slag of stoot, op straat waren gezet.
Woede, verborgen onder vrolijkheid.
Want we zijn Engels...één keer prikken na wat glazen..
Brrr. ik kan me er zó over opwinden.
Glasgow, maakte zich vrijdagavond op voor het week end.
Mensen waren op weg naar een feest of op zoek.
De stad droop van de alcohol en de sigarettenrook.
Het was geen vrolijk beeld.
We zijn gevlucht naar het eiland Bute.
Glasgow strekt zich lang uit.
Maar eenmaal op de ferry, begon het Goede leven.
Iedereen kende elkaar.
Eerst het eiland gaan verkennen, want het was prachtig weer.
Het staat stijf van de verhalen.
En als er geen bordjes staan, vertelt een vriendelijk lokaal iemand wel hoe de vork in de steel zit.
Vanaf het Stenen Tijdperk, naar de Donkere Middeleeuwen, de Vikingen en verder.
Een Oude Abdij gevonden, waar al die mensen uit de Oudheid, voelbaar aanwezig waren.
Het Licht in Schotland, vraagt om dit soort Spirituele Toestanden.
Toen het donker werd een hotelletje gevonden.
Met een knullig in elkaar geknutseld hemelbedje.
In de Lokale Pub, een hele verse overheerlijke Fish and Chips gegeten.
Hier kwam iedereen nog binnenlopen, en kende elkaar.
Eindeloze verhalen vertelden ze elkaar.
In de zomer zal het wel anders zijn, maar nu waren ze "Onder Ons ".
Volgende ochtend meer van hetzelfde, en de ferry terug.
Neil vliegt naar Amsterdam en ik naar Stansted.
We hebben een raar leven.
Dit soort rustpunten zijn héél noodzakelijk.
De baby mag nu komen; ik ben er klaar voor.
