Grijs Haar

Iedere ochtend kijk ik tegenwoordig met gemengde gevoelens in de spiegel. Nu deed ik dat toch wel, maar de perceptie van wat ik zie, drijgt uit te slaan naar het negatieve. Het "nou ja het kan er mee door vandaag " verdwijnt langzaam. Net als mijn chemisch tot stand gekomen blonde lokken.
Eerst had ik Henna. Meisje van de jaren '60 als ik ben, dacht dat dat hip was. Maar er was bijna geen kapper die er nog mee aan de slag ging, sterker nog de kapster was er allergisch voor. Ze nieste de hele kapperszaak bij elkaar, en het dekte op den duur de grijze lading niet meer. Van de chemische troep had ze geen last.
Dan maar chemische troep. Eerst was het bruin. Na 4 weken ontstond er een grijze streep op het midden van mijn hoofd. Alsof iemand een stukje lijf was vergeten af te stoffen. Na 6 weken kon de kapster alweer aan het onderhoud beginnen.
Na een tijdje dacht ik het op te lossen met een lichtere kleur. Ook wisselde ik van kapper. De nieuwe jonge zeer snelle kapper zei dat zijn spullen met op basis van groenten bereid waren. Ik weet niet waar hij tuiniert, maar zijn spullen waren 2 keer zo duur. Daarvoor mocht je ook nog in een trillende massagestoel zitten tijdens het wassen. Hij kleurde het lichtbruin, maar groenten of niet, eenmaal werkend in míjn tuin veranderde ik in een blonde bimbo met strohaar. Alleen na een wasbeurt kreeg het iets glamourigs.
Ik was het zat. En ook ik moest het weten: Hoe grijs ben ik nou eigenlijk.? Gaan de mensen mij anders zien als ik grijs ben? Gaan ze me ouder benaderen? En is dat erg?
Ik moet bekennen, ik vind het steeds enger worden.
Ik troost mezelf met het idee dat ik er gewoon de kwast weer overheen kan gooien. Maar eerst moet ik antwoord op bovenstaande levensvragen. Ondertussen zie ik er niet uit.

Reacties

joke zei…
Mij troostte het dat kinderen niet snapten waarom ik niet grijs zou willen zijn. Net als rimpeltjes:'juist lief'. Tja.
joke