Nostalgie viert hoogtij de laatste dagen.
Ik reed weer eens door de polder.
Nevel, mist, ganzen in V-vorm, kabbelend water.
Behoorlijk leeg in ieder geval.
En tja dan begint er weer eens zo'n liedje te drammen in je hoofd.
Op bezoek bij T. die net haar laatste chemokuur achter de rug heeft.
Ze zag er goed uit, ondanks de verdwenen wimpers en wenkbrauwen.
Ze is erg dapper.
Ik hoop voor haar, dat alles nu weg is.
De terugweg was voller.
Zodra je de polder uit bent, begint de ellende.
Langzaam rijdend verkeer.
Toch blij dat ik gegaan ben.
Reacties