Het zal iedereen zijn opgevallen, dat de tuin niet vaak langs kwam deze zomer. Ik had de hark er bij neergegooid. Ergens in juni, begreep ik dat wat ik voor ogen had, dat ik daar de kracht niet meer voor heb. Van de ene dag op de andere, liet ik mijn tuin voor wat het was. En was erg bedroefd, zo erg dat ik er niet eens meer in wilde zitten. Maar mijn tuin was een belangrijk onderdeel van mijn bestaan., en ik wil hier niet weg. Ik ken heel veel mensen die verhuisden, omdat ze op dit punt waren aangekomen. Maar ik wil dus niet weg.
Wat te doen? Ik ging het internet op en kwam Sam tegen, inderdaad dezelfde naam als SeñorS. Sam leek me wel wat en ik stuurde hem een email. En vandaag kwam hij langs…
Ik zag het meteen; dit is hem! Hij straalde één en al enthousiasme uit. Grote grijns op zijn gezicht, jaartje of 30+. Studeerde aan Writtle College, niet ver bij ons vandaan. Zeer geïnteresseerd in biodiversiteit in tuin en landschap. Dit is hem echt.
We liepen eerst door N zijn gedeelte, want ook N heeft dingen die gedaan moeten worden, waar hij niet meer aan toe komt. Daarna mijn gedeelte, en echt, we zaten volledig op één lijn. Hij wil het graag doen, met hulp van wat anderen, en mijn zegen heeft hij. De opluchting was enorm, mijn paradijsje en ik blijven voorlopig bij elkaar.
Reacties