Momenteel lees ik Robert Macfarlane’s “ Mountains of the Mind”. Hoe verhoudt de mens zich tot de berg, zeg maar. Waarom klimmen mensen, moeten ze naar de top, riskeren ze hun leven, op zoek naar het “ Sublieme “ en de totale vrijheid. Zelf heb ik ook aardige jongens beklommen, Mount Kinabalu, Mount Taranaki, Ben Nevis, Kjamsfjell, etc etc. Wat mij het meest opviel tijdens een tocht, was dat je in een totaal andere wereld terecht komt, die niets te maken heeft met wat je achter liet. Het is er zo stil, je hoort alleen maar beekjes, en je denkt alleen maar aan dingen zoals; waar zet ik de volgende stap, en hoe kom ik van die vliegjes af..
Die dagen zijn voorbij. Het zijn mooie herinneringen, maar bergen beklimmen, nee dat gaat niet meer. Gelukkig heb ik hier nog veel om van te genieten. De herten in de tuin bij het opstaan, de fazanten die zich aan het hergroeperen zijn voor de winter. Vier mannetjes fazant, die moeten vechten om een vrouwtje. Als je goed kijkt hieronder.
En een pad dat volledig geblokkeerd is tijdens de wandeling, en waar je dus doorheen moet kruipen om verder te gaan. Ook dat is genieten.
Reacties